در آغاز، خشنود کردن پدر و مادر مد نظرمان بود و بعد خشنود کردن آموزگاران در مدرسه و سپس کلیسا!

تا این که به نقش بازی کردن عادت کردیم. ما از ترس طرد شدن مدعی شدیم کسی هستیم که نبودیم. ترس از طرد شدن تبدیل به ترس از مطلوب نبودن شد. سرانجام ما به کسی تبدیل شدیم که در حقیقت نیستیم. تبدیل به رو‌نوشتی شدیم از باورهای مادر، پدر، جامعه و مذهب.

نمیدونم عشق من!

تا وقتی یه "دوست خوب واقعی" نداشته باشی نمیتونی "دوست های بد و سمی" دور و برت رو تشخیص بدی. انگار اون موقع بعد از مقایسه های فراوان تازه میفهمی معنای حقیقی دوست چیه و یه دوست خوب به چه کسی میگن.

انگار ما آدما همیشه با خودمون یه مداد قرمز و پاک کن به همراه داریم... هرچقدر با یک آدم صمیمی میشیم خط قرمز ها رو پاک میکنیم، مثلا به جای استفاده از کلمات رسمی و جدی سعی میکنیم لحن صمیمانه و خودمونی تری بگیریم، وقتی که خط های قرمز بیشتری پاک میشن اون آدم بهمون نزدیک و نزدیک تر میشه!

_ داشتم به ادمایی که توی بیمارستان میمیرن فکر میکردم. قصد دلسوزی نداشتم.چنین انتظاری هم نداشتم. 

میدونی؟ حق انتخاب های زیادی ندارن تا اخرین منظره ای که میبینن چی باشه. فقط سه تا انتخاب سادست. سقف اتاق، دکتری که سعی میکنه خودشو غمگین نشون بده، یا چهره کسی که داره با تمام وجود براش اشک میریزه 

سکوت کرد. 

_ من نمیخوام اینطوری بمیرم. میخوام بتونم تصمیم بگیرم برای اخرین بار، به چی نگاه کنم. 

اروم زمزمه کرد: و فکر میکنی اون انتخاب چی باشه؟ 

سکوت کردم

هنوز ابتدای کتاب دنیای سوفی به سر میبرم و فعلا رسیدم به نظریات اتمی و بازی هیجان انگیز و خاطره ساز لگو...

چرا آدم‌ها بزرگ که می‌شوند دست از بازی کردن برمی‌دارند؟

ما آدم بزرگا اکثر اوقات یادمون میره کودک درونی هم داریم که باید باهاش وقت بگذرونیم و بازی کنیم، در واقع دنیای بزرگسالی اصلا این اجازه رو بهمون نمیده، نه وقتش هست و نه حوصله اش!

احتمالا روند نوشتن این شب نسبت به بقیه‌ی شب ها کمی متفاوت تر باشه...

سلام؟ باورم نمیشه بیش از یک هفته است که ننوشتم، حس میکنم هرچی پیش میریم و سنم بیشتر میشه حوصله ام برای نوشتن داره کم و کمتر میشه، این چند وقت ترجیح دادم بیشتر خواننده باشم تا نویسنده!

مایلید به صرف یک فنجان چای کمی با هم حرف بزنیم؟