_ داشتم به ادمایی که توی بیمارستان میمیرن فکر میکردم. قصد دلسوزی نداشتم.چنین انتظاری هم نداشتم. 

میدونی؟ حق انتخاب های زیادی ندارن تا اخرین منظره ای که میبینن چی باشه. فقط سه تا انتخاب سادست. سقف اتاق، دکتری که سعی میکنه خودشو غمگین نشون بده، یا چهره کسی که داره با تمام وجود براش اشک میریزه 

سکوت کرد. 

_ من نمیخوام اینطوری بمیرم. میخوام بتونم تصمیم بگیرم برای اخرین بار، به چی نگاه کنم. 

اروم زمزمه کرد: و فکر میکنی اون انتخاب چی باشه؟ 

سکوت کردم

اما عزیز من هیچوقت یادت نره، مدادرنگی های شکسته هنوز رنگ دارن.

منم همینطور داستایوفسکی عزیزم؛ منم فقط از یه چیز میترسم اینکه سزاوار رنج هایی که میکشم نباشم .

هنوز نمیدانم چرا انسان بودن را انتخاب کردم زمانی که می‌توانستم شاخه ای گل ، نوری تابان و یا پروانه ای رنگین بال در این دنیا باشم.

به قول آقای کامو :
رو به سوی آن بخش از وجودم کردم که هیچکس را دوست نداشت و درهمانجا پناه گرفتم.