سلام و خداقوت.
ممنون که پذیرای پیشنهادات هستید و برای این خونه تلاش می‌کنید. روز به روز بهتر و موفق‌تر ان‌شاءاللـه :)

ایستاده بودم از دور نگاهت می‌کردم. دیدم از رفتنِ پاییز، دل‌به‌اندوهی و خاطرپریشان. خواستم یادآورت باشم که ۱۰۰ روز پیش وقتی می‌خواستی پا بگذاری در جهانِ نگاهی نو، وقتی داشتی شمع عددی جدید را فوت می‌کردی، زیر لب به خودت قول دادیم که زندگی را نه دزدانه و نگران، که آزادانه و رندانه پاس بداریم. حالا برای پاییز که تا بنِ قلب از آن لذت برده‌ای دست تکان بده و او را به ایزد بسپار تا برای شمردن دانه‌های برف، آماده شویم.
همراهِ همیشگی تو زهرا.

این هم نامه‌ی من برای زهرای ۱۰۰ روز دیگه.
ممنون بابت این ایده‌ی جالب. و بهت دست‌مریزاد می‌گم. ممنون بابت نویسنده و فضای امنی که برامون مهیا کردی. ☺️

درود بر آینده
البته خیلی هم آینده نیست، همین فردای امروزه که به چشم برهم زدنی گذشته!
دلم نمیخواد صد روز دیگه که قراره اینو بخونم همچنان فقط تماشاگر باشم. میخوام سعی کنم توی این صد روز بیشتر بنویسم، بخونم، یاد بگیرم و تجربه کسب کنم!
و البته امیدوارم که آدم های بیشتری نویسنده رو پیدا کرده باشن و اینجا براشون تبدیل به یک خونه ی گرم و نرم شده باشه، همونطور که برای ما هست!
و همچنین امیدوارم با دوستان خاطرات قشنگ مشترک بیشتری رو ساخته باشیم، البته فکر نمیکنم توی این صد روز چیز خاصی تغییر کرده باشه ولی خب به هر حال...
به امید رشد با همدیگه🥂
" کیومرث "
9 شهریور 1405

آقا مبارکه خسته نباشید.✋👁️👄👁️✋

درود!
راستش امیدوارم که بعد از این ۱۰۰ روز بالاخره به پذیرش رسیده باشی و تکلیفت با خودت روشن شده باشه. دلم میخواد که بیشتر از کمالگرایی، به سمت عملگرایی بیای.
امیدوارم که بتونی بیشتر بخونی و بنویسی. و بتونی از واقع نگری بیش از حد، به سمت مثبت نگری بیای.
امیدوارم خوابگاهت برات جای قشنگ و گرم و نرمی باشه و بتونی بالاخره چندتا دوست خوب پیدا کنی. تمرین‌های موسیقی رو با جدیت انجام بدی و از هر خبر بدی بدور باشی. سبک زندگیت رو ۲۰٪ بهتر کرده باشی و بالاخره کارهای پشت گوش انداخته شده رو انجام بدی.
امسال سال دل کندنه، از هرچیز و کسی که دیگه نیازش نداری، باهاش آینده‌ای نداری و… دل بکن و رها کن همه چیز رو