هر آدمی که وارد زندگی ما می‌شود، چیزی برای آموختن با خودش می‌آورد. آنهایی که دوستمان ندارند، می‌آیند تا زخمی را نشانمان دهند که سال‌ها ندیده بودیم؛ تا بفهمیم دوست داشتنِ خودمان را از یاد برده‌ایم.بعضی‌ دیگر می‌آیند تا رویاهای خاک‌گرفته‌مان را دوباره بیدار کنند؛ تا یادمان بیاورند هنوز شوق زندگی در ما هست.
آن‌ها می‌آیند، درسشان را می‌دهند و می‌روند.
اما بعضی آدم‌ها قرار نیست فقط یک درس باشند...می‌آیند تا هر روز، کنار هم، دوباره و دوباره درسِ صبوری، گفت‌وگو، بخشش و ساختنِ یک زندگی آرام را تمرین کنیم. بعضی‌ها معلم یک فصل‌اند؛ بعضی‌ها همراه تمام کتاب... و دیگر این درس را خوب آموخته‌ام که ماندن هم، فارغ از احساس، خودش یک مهارت است...