بسم الله القاصم الجبّارین

وقوع این حادثه ی غم بار را خدمت حضرت ولی عصر (عج الله تعالی فرجه الشریف و امام خامنه ای حفظه الله تسلیت عرض میکنم.

نمی دانم چرا با این اتفاق یاد افرادی افتادم که عربستان را اتوپیای (مدینه فاضله) خود می دانند!

در این دو مطلب درباره شان کمی نوشتم: راه توسعه سکولاریستی یا تعالی خدا محور؟! و اجنبی هایی با شناسنامه ایرانی!

و یا آن ها که به زیر دین آل سعود رفته اند: آقای مهاجرانی برای این افتضاح چه پاسخی دارید؟

و یا بازهم نمی دانم چرا یاد تسلیت مقامات ایرانی و حضورشان در تشییع جنازه ملک عبدالله افتادم!

خادم الحرمین الشریفین!

نا گفته نماند ایشان فاجعه منا را به بازماندگان تسلیت گفتند

راستی آن ها که جیره خوار عربستانند و ذکرشان در بالا رفت الان کجایند و چرا هیچ تسلیتی نگفتند!

(از سوی جناب هاشمی تا زمان درج این مطلب، هیچ پیام تسلیتی منتشر نشده است! )

بعدا نوشت: گویا جناب هاشمی از خواب بیدار شدند و تسلیت گفتند. برای همین تصویر مربوطه حذف شد.

و در انتها، آل سعود انقدر دیپلمات نبودند که به خاطر مصالح دیپلماتیک (که حضرات شما بسیار به آن پایبندید!) حتی یک تسلیت به ملت های داغدار بگویند.

پ.ن: این روزها بسیار می شنوید که آل سعود علت بی کفایتی هایشان را قضا و قدر می خوانند. جالب است بدانید ریشه آن در اعتقاد وهابیت به جبر و نفی اختیار انسان در امور است. در این مورد در اینجا مطالعه کنید.

بعدا نوشت مهم:

امام خامنه ای روحی لک الفداه اعلام کردند:

و جناب ایشان گفته اند:

حداقل مسئله ای را متوجه نمی شوید نفهمیدنتان را جار نزنید! برای خودتان خوب نیست.

بخشی دیگر از افاضات ایشان:

وی در پاسخ به این سوال که مگر دولت سعودی به عنوان مجری برگزاری حج وظیفه تأمین امنیت جان زائران خانه خدا را بر عهده ندارد، گفت: امنیت در حوادث نیست چرا که ممکن است در اثر طوفان، جرثقیل سقوط کند و می‌دانیم که طوفان یک حادثه طبیعی است و روزانه در مکان‌های مختلف طوفان و سیل جان عده‌ای را می‌گیرد و آن دولت مقصرش نیست، فرض کنیم با دولت عربستان، آمریکا و اسرائیل مشکل داریم اما نمی‌توان بر این اساس آنها را مقصر اعلام کنیم.

هاشمی در پاسخ به این پرسش که نظر شما درباره فرمایش امام که فرمود باید حرمین شرفین به دست کسی قرار بگیرد که شایستگی داشته باشد، چیست، گفت: من زمانی می‌توانم در این باره نظر بدهم که در محل باشم، ببینم و آن را بررسی کنم، نه اینکه از راه دور دست به قضاوت بزنم که منتج به قضاوت سیاسی و عجولانه شود. 

بسم الله القاصم الجبّارین

وقوع این حادثه ی غم بار را خدمت حضرت ولی عصر (عج الله تعالی فرجه الشریف و امام خامنه ای حفظه الله تسلیت عرض میکنم.

نمی دانم چرا با این اتفاق یاد افرادی افتادم که عربستان را اتوپیای (مدینه فاضله) خود می دانند!

در این دو مطلب درباره شان کمی نوشتم: راه توسعه سکولاریستی یا تعالی خدا محور؟! و اجنبی هایی با شناسنامه ایرانی!

و یا آن ها که به زیر دین آل سعود رفته اند: آقای مهاجرانی برای این افتضاح چه پاسخی دارید؟

و یا بازهم نمی دانم چرا یاد تسلیت مقامات ایرانی و حضورشان در تشییع جنازه ملک عبدالله افتادم!

خادم الحرمین الشریفین!

نا گفته نماند ایشان فاجعه منا را به بازماندگان تسلیت گفتند

راستی آن ها که جیره خوار عربستانند و ذکرشان در بالا رفت الان کجایند و چرا هیچ تسلیتی نگفتند!

(از سوی جناب هاشمی تا زمان درج این مطلب، هیچ پیام تسلیتی منتشر نشده است! )

بعدا نوشت: گویا جناب هاشمی از خواب بیدار شدند و تسلیت گفتند. برای همین تصویر مربوطه حذف شد.

و در انتها، آل سعود انقدر دیپلمات نبودند که به خاطر مصالح دیپلماتیک (که حضرات شما بسیار به آن پایبندید!) حتی یک تسلیت به ملت های داغدار بگویند.

پ.ن: این روزها بسیار می شنوید که آل سعود علت بی کفایتی هایشان را قضا و قدر می خوانند. جالب است بدانید ریشه آن در اعتقاد وهابیت به جبر و نفی اختیار انسان در امور است. در این مورد در اینجا مطالعه کنید.

بعدا نوشت مهم:

امام خامنه ای روحی لک الفداه اعلام کردند:

و جناب ایشان گفته اند:

حداقل مسئله ای را متوجه نمی شوید نفهمیدنتان را جار نزنید! برای خودتان خوب نیست.

بخشی دیگر از افاضات ایشان:

وی در پاسخ به این سوال که مگر دولت سعودی به عنوان مجری برگزاری حج وظیفه تأمین امنیت جان زائران خانه خدا را بر عهده ندارد، گفت: امنیت در حوادث نیست چرا که ممکن است در اثر طوفان، جرثقیل سقوط کند و می‌دانیم که طوفان یک حادثه طبیعی است و روزانه در مکان‌های مختلف طوفان و سیل جان عده‌ای را می‌گیرد و آن دولت مقصرش نیست، فرض کنیم با دولت عربستان، آمریکا و اسرائیل مشکل داریم اما نمی‌توان بر این اساس آنها را مقصر اعلام کنیم.

هاشمی در پاسخ به این پرسش که نظر شما درباره فرمایش امام که فرمود باید حرمین شرفین به دست کسی قرار بگیرد که شایستگی داشته باشد، چیست، گفت: من زمانی می‌توانم در این باره نظر بدهم که در محل باشم، ببینم و آن را بررسی کنم، نه اینکه از راه دور دست به قضاوت بزنم که منتج به قضاوت سیاسی و عجولانه شود. 

بسم الله النّور

تنها چیزی که می توانم از دیدار امروز امام خامنه ای روحی فداه بگویم این است که

هنیئاً لکم ایّها المجاهدون فی سبیل الله

اینکه شماها که جانباز هستید، همین الان در حال مبارزه‌اید، همین حالا با همین جانبازى خودتان در واقع دارید جهاد میکنید؛ چطور؟ مقصودم جهاد فرهنگى نیست؛ مقصودم این نیست که شما یک جایى سخنرانى‌اى بکنید یا یک حرفى بزنید یا یک کارى بکنید یا یک انفاقى بکنید یا یک تعلیمى بدهید - خب، اینها که به جاى خود محفوظ؛ اینها جهاد است - امّا خود همین که شما روى ویلچر نشسته‌اید یا روى تخت دراز کشیده‌اید یا با محرومیّت از بینایىِ چشم یا دست یا پا، دارید در کوچه و بازار حرکت میکنید، یک مبارزه است؛ چرا؟ چون نشان‌دهنده‌ى ابتلاء و محنت بزرگ این ملّت در یک دوران سخت است. شما در واقع مثل یک تصویرى، مثل یک تابلویى دارید جنگ را و دفاع مقدّس را به همه‌ى کسانى که شما را مى‌بینند نشان میدهید؛ شما تصویرى هستید از آن دوران ابتلاء بزرگ ملّت ایران و امتحان بزرگ ملّت ایران؛ خود این حضور شما و نفْس وجود شما، یک مبارزه، یک بیان و یک تبلیغ است. نگاه به شما نشان‌دهنده‌ى جنایات آن قدرتهایى است که از رژیم صدّام حمایت کردند و دفاع کردند؛ نگاه به شما حاکى است از عظمت و بزرگوارى آن امامى و آن انقلابى که توانست شما را این‌جور تربیت کند و به میدانهاى جنگ بفرستد؛ نگاه به شما حکایت میکند از تاریخ بخشى از عمر این ملّت ایران؛ بنابراین جانباز با وجود خود و با حضور خود در میان مردم، اعلان یک حقایقى است ولو یک کلمه حرف نزند، ولو در هیچ مراسمى به‌عنوان مبلّغ یا به‌عنوان مبیّن شرکت نکند؛ نفْس وجود شماها حاکى از حقایقى است؛ حقایق تاریخى، حقایق معرفتى، حقایق سیاسى، حقایق بین‌المللى؛ این  طور است. این هم پیش خداى متعال فى‌نفسه داراى اجر است؛ این هم نکته‌ى بعدى.

بسم الله النّور

تنها چیزی که می توانم از دیدار امروز امام خامنه ای روحی فداه بگویم این است که

هنیئاً لکم ایّها المجاهدون فی سبیل الله

اینکه شماها که جانباز هستید، همین الان در حال مبارزه‌اید، همین حالا با همین جانبازى خودتان در واقع دارید جهاد میکنید؛ چطور؟ مقصودم جهاد فرهنگى نیست؛ مقصودم این نیست که شما یک جایى سخنرانى‌اى بکنید یا یک حرفى بزنید یا یک کارى بکنید یا یک انفاقى بکنید یا یک تعلیمى بدهید - خب، اینها که به جاى خود محفوظ؛ اینها جهاد است - امّا خود همین که شما روى ویلچر نشسته‌اید یا روى تخت دراز کشیده‌اید یا با محرومیّت از بینایىِ چشم یا دست یا پا، دارید در کوچه و بازار حرکت میکنید، یک مبارزه است؛ چرا؟ چون نشان‌دهنده‌ى ابتلاء و محنت بزرگ این ملّت در یک دوران سخت است. شما در واقع مثل یک تصویرى، مثل یک تابلویى دارید جنگ را و دفاع مقدّس را به همه‌ى کسانى که شما را مى‌بینند نشان میدهید؛ شما تصویرى هستید از آن دوران ابتلاء بزرگ ملّت ایران و امتحان بزرگ ملّت ایران؛ خود این حضور شما و نفْس وجود شما، یک مبارزه، یک بیان و یک تبلیغ است. نگاه به شما نشان‌دهنده‌ى جنایات آن قدرتهایى است که از رژیم صدّام حمایت کردند و دفاع کردند؛ نگاه به شما حاکى است از عظمت و بزرگوارى آن امامى و آن انقلابى که توانست شما را این‌جور تربیت کند و به میدانهاى جنگ بفرستد؛ نگاه به شما حکایت میکند از تاریخ بخشى از عمر این ملّت ایران؛ بنابراین جانباز با وجود خود و با حضور خود در میان مردم، اعلان یک حقایقى است ولو یک کلمه حرف نزند، ولو در هیچ مراسمى به‌عنوان مبلّغ یا به‌عنوان مبیّن شرکت نکند؛ نفْس وجود شماها حاکى از حقایقى است؛ حقایق تاریخى، حقایق معرفتى، حقایق سیاسى، حقایق بین‌المللى؛ این  طور است. این هم پیش خداى متعال فى‌نفسه داراى اجر است؛ این هم نکته‌ى بعدى.

بسم الله النّور

دوستی گفت از زیارت بنویس

فقط می توانم بگویم حس کسی را دارم که از بهشت رانده شده.

نمی توانم درک کنم حضرت آدم و حوا علیهما السلام چه قدر درد کشیدند بعد از اخراجشان از بهشت

اما می توانم حس کنم که انسان در محضر امامی نباشد چه قدر درد دارد.

با این که هنوز هم باورم نمی شود به محضر چهار امام مشرف شده ام و چندین امام زاده

یا این که به نزدیکی قبر امیرالمؤمنان رسیده ام

اصلا من کجا و حتی قرابت به جسم امام کجا

امثال من انقدر غرق دنیاییم که واقعا نمی فهمیم این که اماممان غایب است اثرش در زندگیمان چیست

این که خداوند غایب بودن او را به حضورش در میان ما ترجیح داده چه مفهومی دارد

اللّهُمَّ إنّا نَشْکو إلَیْک فَقْدَ نَبِیِّنا صَلَواتُک عَلَیْهِ وَآلِهِ،

وَغَیْبَةَ وَلِیِّنا،

وَکثْرَةَ عَدُوِّنا،

وَقِلَّةَ عَدَدِنا،

وَشِدّةَ الْفِتَنِ بِنا،

وَتَظاهُرَ الزَّمانِ عَلَیْنا،

فَصَلِّ عَلى مُحَمَّد وَآلِهِ، وَأعِنَّا عَلى ذلِک بِفَتْح مِنْک تُعَجِّلُهُ،

وَبِضُرٍّ تَکشِفُهُ،

وَنَصْرٍ تُعِزُّهُ،

وَسُلْطانِ حَقٍّ تُظْهِرُهُ،

وَرَحْمَة مِنْک تَجَلِّلُنا‌ها،

وَعافِیَةٍ مِنْک تُلْبِسُنا‌ها،

بِرَحْمَتِک یا أرْحَمَ الرّاحِمینَ.

بخش انتهایی دعای افتتاح

بسم الله النّور

دوستی گفت از زیارت بنویس

فقط می توانم بگویم حس کسی را دارم که از بهشت رانده شده.

نمی توانم درک کنم حضرت آدم و حوا علیهما السلام چه قدر درد کشیدند بعد از اخراجشان از بهشت

اما می توانم حس کنم که انسان در محضر امامی نباشد چه قدر درد دارد.

با این که هنوز هم باورم نمی شود به محضر چهار امام مشرف شده ام و چندین امام زاده

یا این که به نزدیکی قبر امیرالمؤمنان رسیده ام

اصلا من کجا و حتی قرابت به جسم امام کجا

امثال من انقدر غرق دنیاییم که واقعا نمی فهمیم این که اماممان غایب است اثرش در زندگیمان چیست

این که خداوند غایب بودن او را به حضورش در میان ما ترجیح داده چه مفهومی دارد

اللّهُمَّ إنّا نَشْکو إلَیْک فَقْدَ نَبِیِّنا صَلَواتُک عَلَیْهِ وَآلِهِ،

وَغَیْبَةَ وَلِیِّنا،

وَکثْرَةَ عَدُوِّنا،

وَقِلَّةَ عَدَدِنا،

وَشِدّةَ الْفِتَنِ بِنا،

وَتَظاهُرَ الزَّمانِ عَلَیْنا،

فَصَلِّ عَلى مُحَمَّد وَآلِهِ، وَأعِنَّا عَلى ذلِک بِفَتْح مِنْک تُعَجِّلُهُ،

وَبِضُرٍّ تَکشِفُهُ،

وَنَصْرٍ تُعِزُّهُ،

وَسُلْطانِ حَقٍّ تُظْهِرُهُ،

وَرَحْمَة مِنْک تَجَلِّلُنا‌ها،

وَعافِیَةٍ مِنْک تُلْبِسُنا‌ها،

بِرَحْمَتِک یا أرْحَمَ الرّاحِمینَ.

بخش انتهایی دعای افتتاح

بسم الله الرّحمن الرّحیم

إِلَهِی إِلَیْکَ أَشْکُو نَفْسا بِالسُّوءِ أَمَّارَةً وَ إِلَى الْخَطِیئَةِ مُبَادِرَةً وَ بِمَعَاصِیکَ مُولَعَةً وَ لِسَخَطِکَ مُتَعَرِّضَةً تَسْلُکُ بِی مَسَالِکَ الْمَهَالِکِ وَ تَجْعَلُنِی عِنْدَکَ أَهْوَنَ هَالِکٍ کَثِیرَةَ الْعِلَلِ طَوِیلَةَ الْأَمَلِ إِنْ مَسَّهَا الشَّرُّ تَجْزَعُ وَ إِنْ مَسَّهَا الْخَیْرُ تَمْنَعُ مَیَّالَةً إِلَى اللَّعِبِ وَ اللَّهْوِ مَمْلُوَّةً بِالْغَفْلَةِ وَ السَّهْوِ تُسْرِعُ بِی إِلَى الْحَوْبَةِ وَ تُسَوِّفُنِی بِالتَّوْبَةِ

خدایا از نفسى که فراوان به بدى فرمان می دهد به تو شکایت مى‏ کنم،همان نفسى که شتابنده به سوى خطا،و آزمند به انجام گناهان،و در معرض خشم توست،نفسى که مرا به راه هلاکت مى‏ کشاند،و هستى‏ ام را نزد تو از پست‏ ترین تباه‏ شدگان قرار مى‏ دهد،بیماری هایش بسیار،آرزویش دراز است،اگر گزندى به او در رسد بى‏ تابى مى‏ کند،و اگر خیرى به او رسد از انفاقش دریغ مى‏ ورزد،به بازى‏ و هوسرانى میل بسیار دارد،از غفلت و اشتباه آکنده است،مرا به تندى به جانب گناه مى ‏راند،و با من در توبه و ندامت امروز و فردا مى‏ کند،

إِلَهِی أَشْکُو إِلَیْکَ عَدُوّا یُضِلُّنِی وَ شَیْطَانا یُغْوِینِی قَدْ مَلَأَ بِالْوَسْوَاسِ صَدْرِی وَ أَحَاطَتْ هَوَاجِسُهُ بِقَلْبِی یُعَاضِدُ لِیَ الْهَوَى وَ یُزَیِّنُ لِی حُبَّ الدُّنْیَا وَ یَحُولُ بَیْنِی وَ بَیْنَ الطَّاعَةِ وَ الزُّلْفَى ،

خدایا از دشمنى که گمراهم مى‏ کند و از شیطانى که به بى راهه ‏ام مى‏ برد به تو شکایت مى‏ کنم،شیطانى که سینه‏ ام را از وسوسه انباشته و زمزمه‏ هاى خطرناکش قلبم را فرا گرفته است،شیطانى که با هوا و هوس برایم کمک مى‏ کند،و عشق به دنیا را در دیدگانم زیور مى‏ بخشد،و بین من و بندگى و مقام قرب پرده مى ‏افکند،

إِلَهِی إِلَیْکَ أَشْکُو قَلْبا قَاسِیا مَعَ الْوَسْوَاسِ مُتَقَلِّبا وَ بِالرَّیْنِ وَ الطَّبْعِ مُتَلَبِّسا

خدایا از دل همچون سنگى که با وسوسه زیر و رو مى‏شود و به آلودگى گناه و ناسپاسى نافرمانى آلوده شده به تو شکایت مى‏ کنم،

وَ عَیْنا عَنِ الْبُکَاءِ مِنْ خَوْفِکَ جَامِدَةً وَ إِلَى مَا یَسُرُّهَا طَامِحَةً

به تو شکایت مى‏ کنم،خدایا از چشمى که از گریه ناشى از هراس تو خشک شده،و در عوض به‏ مناظرى که خوش‏ایند آن است خیره گشته به تو گلایه مى‏ کنم،

إِلَهی لا حَوْلَ لِی وَ لا قُوَّةَ إِلا بِقُدْرَتِکَ وَ لا نَجَاةَ لِی مِنْ مَکَارِهِ الدُّنْیَا إِلا بِعِصْمَتِکَ فَأَسْأَلُکَ بِبَلاغَةِ حِکْمَتِکَ وَ نَفَاذِ مَشِیَّتِکَ أَنْ لا تَجْعَلَنِی لِغَیْرِ جُودِکَ مُتَعَرِّضا وَ لا تُصَیِّرَنِی لِلْفِتَنِ غَرَضا وَ کُنْ لِی عَلَى الْأَعْدَاءِ نَاصِرا وَ عَلَى الْمَخَازِی وَ الْعُیُوبِ سَاتِرا وَ مِنَ الْبَلاءِ [الْبَلایَا] وَاقِیا وَ عَنِ الْمَعَاصِی عَاصِما بِرَأْفَتِکَ وَ رَحْمَتِکَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ

خدایا توان و نیرویى براى من جز به قدرت تو نیست،راه نجاتى از گرفتاری هاى دنیا جز نگهدارى تو برایم نمى‏ باشد،از تو خواستارم به رسایى حکمتت،و نفوذ اراده‏ ات که مرا جز جودت در معرض چیزى قرار ندهى،و هدف فتنه‏ ها نگردانى،و علیه دشمنانم یاور باشى،و پرده‏ پوش رسوائی ها و عیوبم گردى،و از بلا نگهدار،و از گناهان بازدارنده ‏ام باشى‏ به مهر و رحمتت اى مهربان‏ترین مهربانان.

مناجات الشاکین از مناجات خمس عشر امام سجاد علیه السلام

بسم الله الرّحمن الرّحیم

إِلَهِی إِلَیْکَ أَشْکُو نَفْسا بِالسُّوءِ أَمَّارَةً وَ إِلَى الْخَطِیئَةِ مُبَادِرَةً وَ بِمَعَاصِیکَ مُولَعَةً وَ لِسَخَطِکَ مُتَعَرِّضَةً تَسْلُکُ بِی مَسَالِکَ الْمَهَالِکِ وَ تَجْعَلُنِی عِنْدَکَ أَهْوَنَ هَالِکٍ کَثِیرَةَ الْعِلَلِ طَوِیلَةَ الْأَمَلِ إِنْ مَسَّهَا الشَّرُّ تَجْزَعُ وَ إِنْ مَسَّهَا الْخَیْرُ تَمْنَعُ مَیَّالَةً إِلَى اللَّعِبِ وَ اللَّهْوِ مَمْلُوَّةً بِالْغَفْلَةِ وَ السَّهْوِ تُسْرِعُ بِی إِلَى الْحَوْبَةِ وَ تُسَوِّفُنِی بِالتَّوْبَةِ

خدایا از نفسى که فراوان به بدى فرمان می دهد به تو شکایت مى‏ کنم،همان نفسى که شتابنده به سوى خطا،و آزمند به انجام گناهان،و در معرض خشم توست،نفسى که مرا به راه هلاکت مى‏ کشاند،و هستى‏ ام را نزد تو از پست‏ ترین تباه‏ شدگان قرار مى‏ دهد،بیماری هایش بسیار،آرزویش دراز است،اگر گزندى به او در رسد بى‏ تابى مى‏ کند،و اگر خیرى به او رسد از انفاقش دریغ مى‏ ورزد،به بازى‏ و هوسرانى میل بسیار دارد،از غفلت و اشتباه آکنده است،مرا به تندى به جانب گناه مى ‏راند،و با من در توبه و ندامت امروز و فردا مى‏ کند،

إِلَهِی أَشْکُو إِلَیْکَ عَدُوّا یُضِلُّنِی وَ شَیْطَانا یُغْوِینِی قَدْ مَلَأَ بِالْوَسْوَاسِ صَدْرِی وَ أَحَاطَتْ هَوَاجِسُهُ بِقَلْبِی یُعَاضِدُ لِیَ الْهَوَى وَ یُزَیِّنُ لِی حُبَّ الدُّنْیَا وَ یَحُولُ بَیْنِی وَ بَیْنَ الطَّاعَةِ وَ الزُّلْفَى ،

خدایا از دشمنى که گمراهم مى‏ کند و از شیطانى که به بى راهه ‏ام مى‏ برد به تو شکایت مى‏ کنم،شیطانى که سینه‏ ام را از وسوسه انباشته و زمزمه‏ هاى خطرناکش قلبم را فرا گرفته است،شیطانى که با هوا و هوس برایم کمک مى‏ کند،و عشق به دنیا را در دیدگانم زیور مى‏ بخشد،و بین من و بندگى و مقام قرب پرده مى ‏افکند،

إِلَهِی إِلَیْکَ أَشْکُو قَلْبا قَاسِیا مَعَ الْوَسْوَاسِ مُتَقَلِّبا وَ بِالرَّیْنِ وَ الطَّبْعِ مُتَلَبِّسا

خدایا از دل همچون سنگى که با وسوسه زیر و رو مى‏شود و به آلودگى گناه و ناسپاسى نافرمانى آلوده شده به تو شکایت مى‏ کنم،

وَ عَیْنا عَنِ الْبُکَاءِ مِنْ خَوْفِکَ جَامِدَةً وَ إِلَى مَا یَسُرُّهَا طَامِحَةً

به تو شکایت مى‏ کنم،خدایا از چشمى که از گریه ناشى از هراس تو خشک شده،و در عوض به‏ مناظرى که خوش‏ایند آن است خیره گشته به تو گلایه مى‏ کنم،

إِلَهی لا حَوْلَ لِی وَ لا قُوَّةَ إِلا بِقُدْرَتِکَ وَ لا نَجَاةَ لِی مِنْ مَکَارِهِ الدُّنْیَا إِلا بِعِصْمَتِکَ فَأَسْأَلُکَ بِبَلاغَةِ حِکْمَتِکَ وَ نَفَاذِ مَشِیَّتِکَ أَنْ لا تَجْعَلَنِی لِغَیْرِ جُودِکَ مُتَعَرِّضا وَ لا تُصَیِّرَنِی لِلْفِتَنِ غَرَضا وَ کُنْ لِی عَلَى الْأَعْدَاءِ نَاصِرا وَ عَلَى الْمَخَازِی وَ الْعُیُوبِ سَاتِرا وَ مِنَ الْبَلاءِ [الْبَلایَا] وَاقِیا وَ عَنِ الْمَعَاصِی عَاصِما بِرَأْفَتِکَ وَ رَحْمَتِکَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ

خدایا توان و نیرویى براى من جز به قدرت تو نیست،راه نجاتى از گرفتاری هاى دنیا جز نگهدارى تو برایم نمى‏ باشد،از تو خواستارم به رسایى حکمتت،و نفوذ اراده‏ ات که مرا جز جودت در معرض چیزى قرار ندهى،و هدف فتنه‏ ها نگردانى،و علیه دشمنانم یاور باشى،و پرده‏ پوش رسوائی ها و عیوبم گردى،و از بلا نگهدار،و از گناهان بازدارنده ‏ام باشى‏ به مهر و رحمتت اى مهربان‏ترین مهربانان.

مناجات الشاکین از مناجات خمس عشر امام سجاد علیه السلام