درکتون می کنم. کاملا... :) من هم سر فهمیدن یکی از نظریات ملاصدرا در علم النفس گریه کردم از شدت نفهمیدنش...

ولی یه انسان معمولی بودن چه اشکالی داره؟...
جدی بهش فکر کردید ؟
تصورتون از یه انسان معمولی چیه؟
چه مشاغلی معمولی اند و چه مشاغلی نه؟

من ۱ سالی هست که خودم رو می زنم به در و دیوار تا انسان معمولی باشم. توی لباس، توی حرف زدن، توی کار کردن... قبلش توی خانواده ای به دنیا اومده بودم با آشناهای همه تحصیلکرده و خاص و صاحب مرتبه و غیر معمولی! مدرسه غیر معمولی‌! استعدادِ چه درخشانی؟! که توش دائما این جو بود که ما خیلی باهوشیم و غیر معمولی‌‌... دانشگاه.... و دانشگاه هم حتما دعا می کردم که سراسری قبول بشم تا آبروم نره! نمی دونم چطور بگم، اما شبیه یه شکاف طبقاتی فکری با برخی دیگه از آحاد جامعه‌... به ویژه به دانشگاه آزاد خیلی گارد داشتم و به خودم می گفتم من که آزاد نمی رم. فکر اینکه کتاب های معمولی بخونم، دوستی های معمولی داشته باشم و دانشگاه معمولی برم از مرگ برام بدتر بود...

اما الان خیلی جدی دارم فکر می کنم به یه دانشگاه غیرانتفاعی در قم. آزاد هم نه... غیر انتفاعی‌. گفتم برای پولش هم فوقش می رم یه مغازه ای ، شیرینی فروشی ای چیزی کار می کنم.... حقیقتش خیلی ترسناکه‌. اما از این ترسناک تر ادامه پیدا کردن همون تَنزیلِ قبلیه... همون تنزیلی که می ترسید از معمولی بودن.

اما الان دارم خودم رو می کشم تا اونطوری باشم و حالا یه چیز جالب! :)
حکمت در بین افرادی که افراد معمولی اند اتفاقا خیلی رایجه. اندیشه ها. ایمان. توکل. تعلق... محبت ...

مثلا می بینی یه آقای مسنی ۸۰ ۹۰ سالشه. با دست خالی و با کیسه برنجی علی رغم توان جسمی سر چهار راه منتظر کارگری. ولی بعد می بینی همین آدم هرچی داشته باشه رو برای رفیقش می ده و بعد هم کفشش رو می ذاره زیر سرش و زیر آفتاب تابستونی بلوار تخت می خوابه و توکل می کنه به خدا که تا شب یه کار دیگه به پستش بخوره و بتونه دست پر بره خونه...

در شرایط بحران، انسان ها گزاره هایی که به خاطر سپردن و براشون ارزشه رو به یاد میارن و طبق اون ها عمل می کنن. آدم های معمولی گزاره های زیادی بلد نیستن. نهایتا ۴ ۵ تا:
جهاد زن خوب شوهر داریه.
خدا بزرگه.
از تو حرکت، از خدا برکت.
اولاد عزیزه، تربیتش عزیزتر.
حضرت ابالفضل(ع) قربونش برم خودش کار ها رو درست می کنه.

ولی به همون ۴ ۵ تا گزاره عمیق عمل می کنن. و رفتارشون متناقض نیست.

البته علم آموزی بر هر زن و مردی واجبه. طلب العلم فریضه. همه وطیفه دارن عام خودشون رو زیاد کنن. ولی خب کلا می خواستم بگم که معمولی بودن خیلی هم خوبه :)

آهان و یه چیز دیگه..‌.

اینکه یه جا مچ خودم رو گرفتم که داشتم با بقیه مثل مورد پژوهش برخورد می کردم! انگار که مثلا من پژوهشگر باشم و بخوام روی این چیز ها تحقیق کنم.

از خودم خجالت کشیدم چون خیلی فکر زشت و غیر انسانی ایه. که مثلا بگی من یک پژوهشگرم و برم روی بقیه بپژوهم.... :)

این شد که دیگه تأمل نکردم و دست از مشاهده و کنکاش تا وقتی تفکرم این بود برداشتم. و فقط زندگی کردم و معمولی شدم و کمتر از معمولی...‌ همون که آدم معمولی ها بهش می گن معمولی‌‌... :) خاک...

پست یه طرف
شکاف وجود و ماهیت یه طرف
گریه ها که خب معمولیه
پاندا یه طرف
ولی تنزیل و کامنتهاش کلا یه طرف دیگه