بسم الله

باید خودم را از نو بسازم

من آنی نیستم که باید می بودم

و آنی نیستم که باید باشم...

بسم الله

باید خودم را از نو بسازم

من آنی نیستم که باید می بودم

و آنی نیستم که باید باشم...

بسم الله

اگر راه توبه باز نبود، بشر از سنگینی گناه دیوانه میشد.

بسم الله

اگر راه توبه باز نبود، بشر از سنگینی گناه دیوانه میشد.

بسم الله

فرض کنیم کسی که خیلی دوستمان دارد...

کسی که خیلی دوستش داریم...

کسی که با غصه‌ی ما خوشحال...

و با غم ما غمگین می‌شود...

کسی که حواسش به ‌همه چیز ما هست...

و ما برایش خیلی ممهمیم...

همه‌ی نیازهای ما را می‌داند و به همه‌ی آن‌ها اشراف دارد...

کنار ما ایستاده و ما را نظاره می‌کند که چه می‌کنیم...

آن وقت چه قدر رفتارهایمان با الان فرق داشت؟

او خدای همیشه حاضری است که ما برایش خیلی مهمیم و ما را خیلی دوست دارد...

بسم الله

فرض کنیم کسی که خیلی دوستمان دارد...

کسی که خیلی دوستش داریم...

کسی که با غصه‌ی ما خوشحال...

و با غم ما غمگین می‌شود...

کسی که حواسش به ‌همه چیز ما هست...

و ما برایش خیلی ممهمیم...

همه‌ی نیازهای ما را می‌داند و به همه‌ی آن‌ها اشراف دارد...

کنار ما ایستاده و ما را نظاره می‌کند که چه می‌کنیم...

آن وقت چه قدر رفتارهایمان با الان فرق داشت؟

او خدای همیشه حاضری است که ما برایش خیلی مهمیم و ما را خیلی دوست دارد...

بسم الله

حاج اقا پناهیان یه کلیپ دارند با این مضمون که واقع گرایی شروع سقوط انسان هست.

به نوعی همین دودوتا چهارتای خودمون.

و هیچ چیز جز همین واقع گرایی و توجه به موانع شخصی واقعی خودم، مانع امیدم نبوده.

انگار که با توجه به این موانع و واقعیات، آدم نمی‌تونه من حیث لا یحتسب رو باور کنه...

و اسیر اسباب میشه و بن بست هایی که در واقعیت بن بستند اما در حساب کتاب خدا بن بست نیستند.

و آدم تا نگاهش فراتر از واقعیات ظاهری نره، نمی تونه امیدوار باشه.

و هیچ چیز اندازه ی نا امیدی انسان رو محدود و متوقف نمیکنه و به همین دلیل ناامیدی بزرگترین گناه هست...

خدا پناه بر تو از واقعیات...

از ناامیدی...

بسم الله

حاج اقا پناهیان یه کلیپ دارند با این مضمون که واقع گرایی شروع سقوط انسان هست.

به نوعی همین دودوتا چهارتای خودمون.

و هیچ چیز جز همین واقع گرایی و توجه به موانع شخصی واقعی خودم، مانع امیدم نبوده.

انگار که با توجه به این موانع و واقعیات، آدم نمی‌تونه من حیث لا یحتسب رو باور کنه...

و اسیر اسباب میشه و بن بست هایی که در واقعیت بن بستند اما در حساب کتاب خدا بن بست نیستند.

و آدم تا نگاهش فراتر از واقعیات ظاهری نره، نمی تونه امیدوار باشه.

و هیچ چیز اندازه ی نا امیدی انسان رو محدود و متوقف نمیکنه و به همین دلیل ناامیدی بزرگترین گناه هست...

خدا پناه بر تو از واقعیات...

از ناامیدی...