من: این شرایط و جایگاهی که دارم باعث رشد من نشد، بیشتر باعث توقف و کم شدن ایمان و نا امیدیم شد.
خدا: چرا فکر میکنی جایگاهی که داری جایگاه رشد تو نیست و تو در جایگاه دیگهای رشد میکنی؟
من: مگه جایگاه یک زن در زوجیت و مادری و همسری نیست؟
خدا: زوجیت و همسری و مادری جایگاهی که من برای بندگانم به عنوان بستر رشد رقم زدم، همون طور که جایگاه فعلی تو رو با تمام شرایطی که داری برای الانت و برای رشدت رقم زدم. هردوش فعل منه و با اراده من صورت گرفته تا تو رشد کنی. اما تو رشدت رو در جایگاه دیگه ای می بینی که نیست.
من: اما...
خدا: نگاهت رو درست کن. بستر رشدت فعلا همینی هست که در اختیارت گذاشتم، نه در نداشته هات.
من رو ببین
نه قبلت رو
یا بعدت رو
نه از دست داده هات و چیزایی که فکر میکنی نداشتنش باعث توقف و خسرانت شده.
قبول نداری من حکیمم و در هر شرایطی حواسم بهت هست؟