بسم الله النّور

یکی از مشکلات فضای مجازی این است که ما فقط با مکتوبات نویسنده در ارتباطیم و نه با خود نویسنده. یعنی در واقع ما ظهور کتبی نویسنده را شاهد و ناظریم. نوشته هایی که اصلاح شدند، ویرایش شدند و از فیلترهای انفسی فرد گذشتند و بر صفحه نمایشگر نقش بستند.

نوشته ها برای مخاطب تصویری از نویسنده در تصورش ایجاد می کند که عموما مطابق واقع نیست. این تصویر بی عیب است و بی نقص. چون ابتنای این تصویر ذهنی بر نگاشته هاست نه بر خود حقیقی فرد.

فضای مجازی این امکان را فراهم می کند که انسان خود واقعی اش را مخفی کند و از خودش وجودی را به نمایش بگذارد که برای هر خواننده ای (و حتی خود نویسنده!) ایده آل باشد.

این آسیب هم برای مخاطب خطرناک است و هم نویسنده و در هردو ، دوری از حقیقت را رقم می زند. برای نویسنده دوری از خود حقیقی اش که سرشار از نقص است و عصیان، و برای خواننده تصوری غیر واقعی از حقیقت نویسنده.

به چنین حالتی که نویسنده و انسان حاضر در فضای مجازی از خودش ارائه می دهد، غربی ها می گویند آواتار.

اما باطن این آواتار ممکن است برای شخص مخاطب بشود نوعی بت.

رفع این آسیب برای فرد حاضر در فضای مجازی این است که اولا همه ی عوالم را محضر خدا ببیند، دوما نیت خودش را مطابق با حق کند و با نیت حقانی بنگارد. چه این که اگر این نیت اصلاح نشود، فرد ممکن هست از حق هم بنویسد، اما باطن نگاشته ی او باطلی است که به لباس حق درآمده. یعنی نیت او تطابق با عملش ندارد (در اینجا عمل، مکتوب کردن تفکرات است.)

اگر این نیت اصلاح نشود عمل هم فاسد خواهد بود! حتی اگر فرد اهل نوشتن از دین هم باشد! چون باطن عمل این فرد فاسد است، می نویسد تا خودش را بروز دهد، تا از درد خودش بکاهد، تا بگوید ببینید! من هم هستم و به گونه ای فکر میکنم و می اندیشم که مانند ندارم!

این انسان تا در درون خودش حرکت انفسی از خودش به خدا نداشته باشد نه خودش صالح است و نه نوشته هایش اصلاح کننده!

اما مخاطب هم اگر می خواهد از مدار حق دور نشود، باید تصویر ذهنی اش را مطابق با واقعیت کند. یعنی تصور او این باشد که نویسنده این نگاشته ها، معصوم نیست؛ ممکن است خطاهایی داشته باشد، گاهی عصبانی شوذ، بدخلق شود، نمازش دیر شود، روزها بگذرد و او حرکت رو به جلویی نداشته باشد و...

این موجب می شود که اگر روزی این مخاطب و نویسنده در خارج از فضای مجازی باهم دیدار کنند، از دیدن یکدیگر و مواجه شدن با خود واقعی یکدیگر غافلگیر نشوند.

پ.ن: آن چه گفته شد صرفا محدود و محصور به فضای مجازی نیست، مثلا در مسئله دوستی، ازدواج، مسائل و مشکلاتی زندگی هم این موضوع امکان وقوع دارد که حاصل فاصله تصور بی نقص و ایده آل ذهنی ما با آن چه واقعیت دارد، است.